Hardlopen

Tijdens mijn studententijd liep ik af en toe hard. In mijn achterhoofd had ik wel eens het idee om mee te doen met een hardloopwedstrijd maar die gedachte werd eigenlijk altijd vergezeld met ’dat komt wel’. Uitstelgedrag en ik waren goede vrienden toen. Het bleef bij zelf kilometers maken door het Noorderplantsoen. Of niet helemaal zelf. Onder ons studentenvolk werden mp3 bestanden gedeeld waarop een enthousiaste Vlaamse dame je door de trainingen loodste. En ook in de oortjes van mijn IPod was ze te vinden.

Na mijn afstuderen verruilde ik de hardlooprondjes van het Noorderplantsoen naar het Vondelpark. Nog steeds met een stem in mijn oortjes die van tijd tot tijd: ‘ik ben fier op jou’ tegen me zei. En ook nog steeds zwierf het idee van ‘ooit doe ik mee aan een hardloopwedstrijd’ in mijn hoofd.

Na Amsterdam ging ik voor de liefde naar Alkmaar. Het af en toe hardlopen bleef, al werd dit wel een lastiger verhaal door stoepjes enzo, die een steeds groter obstakel begonnen te vormen. Het idee van meedoen aan een hardloopwedstrijd verdween uit mijn hoofd en langzamerhand verdween ook de fysieke mogelijkheid om nog lekker te kunnen rennen.

Leuk is anders maar sommige dingen zijn nu eenmaal als ze zijn, en ik begon te beseffen dat kwaliteit van leven niet afhangt van het wel of niet kunnen rennen.

Ondertussen is rennen geen optie meer en gaat ook het lopen steeds minder lekker. Daarom wilde ik graag een loophulpmiddel. Toen ik me deze zomer aan het oriënteren was op de Alinker las en zag ik de toffe dingen die hier allemaal mee gedaan worden. Waaronder het deelnemen aan hardloopwedstrijden!

Dat deed me ook weer aan de Vlaamse hardlooptrainster denken. Na wat gegoogle kwam ik erachter dat de mp3 bestanden in een app stonden (gelukkig, want die IPod is inmiddels overleden). Dus naast inspirerende ervaringsverhalen met de Alinker rijker, had ik er ook een app bij.

Tijdens het aanschaffen van de Alinker vertelde ik al mijn plannen aan de eigenaar van Vierfiets, Sjoukje Ziel. Ze luisterde enthousiast maar drukte mij ook op mijn hart gedrukt de wijze raad om het allemaal rustig op te bouwen. Dit deed mij ook aan mijn eigen advies denken: ik wil mijn weg niet meer laten bepalen door de doelen die ik stel, maar ik wil de weg zich laten ontvouwen en met de stroom meegaan en genieten van al het moois onderweg.

Daar ligt mijn focus nu, in de mogelijkheden ontdekken die de Alinker mij geeft: een rondje Geestmerambacht lopen met mijn vader, ontdekken hoe makkelijk boodschappen doen is met mijn buurvrouw, een wandeldate met mijn vriendin, heel hard heuveltje af met mijn zoons, naar en op schoolplein crossen. En vooral die energie die ik over hou omdat de Alinker mijn hersenen wat meer rust geeft.

Vorige week las ik een oproep voor een hardloopwedstrijd toegangkelijk voor renners en rollers. Ik merkte dat dit niet als doel voelde maar als mogelijkheid langs de weg die zich voor mij ontvouwt. Dus heb ik mij ingeschreven.

Ik vind dit een mooi moment om mijn blog te delen. En om er een actie aan te koppelen. Ik en mijn Alinker gaan hardlopen voor het mooie doel HandicapNL. Ik kende het doel nog niet maar in hun missie kon ik mij goed vinden:

‘HandicapNL droomt van een Nederland waarin je met een handicap echt kunt meedoen. Wij willen een maatschappij waarin je eigen keuzes kunt maken. Waarin je weerbaarder bent en zichtbaar is wat je kan en niet wat je beperkt. Door je te ondersteunen om het heft in eigen handen te nemen. Familieleden helpen we een balans te vinden tussen draaglast en draagkracht. En we stimuleren de sociale kring en de complete maatschappij om met een open blik naar de mogelijkheden van mensen met een handicap te kijken. Iedereen hoort erbij, iedereen eerlijke kansen.’

Vind je het leuk om mij te sponsoren klik dan hier.

P.s Ik ga weer is hardlopen met Evy…

%d bloggers liken dit: