Tijd voor een hulpmiddel?

Ik herinner mij nog goed het gesprek wat ik een tijd geleden had met mijn neuroloog. Ik vroeg hem naar zijn visie op wanneer het tijd is voor een hulpmiddel. Hij vertelde mij een verhaal wat ik graag met jullie wil delen.

Hij vertelde over een man die last had van zijn ogen. En dat een operatie dit kon verlichten. De man wilde echter (nog) niet aan deze operatie. Hij wilde zijn ogen nog op eigen kracht laten werken. Na tien jaar vond hij het toch tijd voor die operatie. Hij vroeg hierom bij zijn arts. Die vertelde echter dat de operatie geen optie meer was omdat zijn ogen nu te slecht zijn.

Deze overweging, wellicht is worsteling een beter woord, herken ik ook. Sinds ik weet dat bepaalde lichamelijke functies bij mij achteruit gaan, is bij mij een terugkerende interne discussie wat moet ik van mijn lichaam vragen om zelf op te lossen en wanneer is het tijd voor een hulpmiddel?

Deze worsteling was er ook toen ik ging nadenken over een loophulpmiddel: “Ja maar, ik kan toch nog lopen?” “Ja maar, mijn actieradius wordt steeds kleiner.” “Ja maar, maak ik het mijn spieren dan niet te makkelijk?” “Ja maar, moet ik dan altijd de moeilijkste weg kiezen?” Enzovoort.

Ondertussen heb ik voor de Alinker gekozen. En wat ben ik blij met deze loopfiets! Niet alleen omdat het me helpt bij het lopen, maar omdat het me zoveel meer heeft gegeven. Ik voel mij veel meer in mijn kracht als ik op mijn loopfiets zit. Dit is zo gevoelsmatig dat ik dit lastig vind om het in woorden te vangen. Ik ga het proberen met een voorbeeld.

Ik was een tijdje geleden best verontwaardigd over een observatielijst over m’n kind. Ik heb hierover lekker lopen klagen bij een andere moeder. Toen manlief ‘s avonds thuis kwam begon ik weer met mijn relaas. Alleen toen ik hem de ‘foute’ observaties liet zien kwam ik erachter dat ik de lijst verkeerd geïnterpreteerd had, oeps. De volgende dag zag ik de moeder die slachtoffer was van mijn klaagzang de vorige dag. Ik rolde naar haar toe om mijn verkeerde interpretatie te melden. Hier kregen wij samen de slappe lach over. Een gevoel wat ik in mijn kleine teen voelde. Heerlijk. Ik realiseerde me dat als ik mijn loopfiets niet gehad had, ik waarschijnlijk niet naar die moeder toe was gelopen op het schoolplein. En als ik dat wel had gedaan had ik niet zo met haar kunnen lachen. Al mijn energie was dan naar dat wandelingetje gegaan. Door me dat te realiseren voelde ik ook dankbaarheid tot helemaal in mijn kleine teen. Bijzonder.

Nu ben ik nieuwsgierig, herken jij de worsteling over het wel of niet gebruiken van een hulpmiddel? En wat heeft dat hulpmiddel je gebracht?

2 gedachten over “Tijd voor een hulpmiddel?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: