Het schoolplein

Sinds afgelopen zomer heb ik een Alinker. Als je mijn foto’s op Instagram en Facebook hebt gezien, zal het je niet ontgaan zijn hoe blij ik hier mee ben. Als ik op mijn Alinker zit, voelt het net alsof ik nieuwe benen heb gekregen. Er gaan weer deuren voor me open die ik niet zag aankomen. Heel bijzonder!

Toch moest ik echt wel even een drempel over bij het gebruiken. Toen ik hem net had en ook in het proces naar de aanschaf, stuitte ik wel op wat onbegrip. ‘Is zo’n loopfiets nou wel echt nodig?’ en ‘Jeetje, gaat het dan zo slecht met je’ zijn wat opmerkingen die ik mij nog herinner. En die opmerkingen stonden haaks op mijn beleving. Voor mij betekende de Alinker juist iets positiefs, en niet iets negatiefs, wat ik wel in die opmerkingen hoorde. Die opmerkingen gaven mij een kwetsbaar gevoel. En door dit gevoel heen gaan vind ik niet het allermakkelijkst, of eigenlijk gewoon het allermoeilijkst. Maar, het levert wel de mooiste weg op weet ik nu.

Op een gegeven moment was de zomervakantie over en was het weer tijd om van en naar school te brengen. En ook hier ervaar ik zo veel meer vrijheid door mijn Alinker. Vorig jaar deze tijd betrapte ik me erop dat ik dit logistieke gebeuren steeds vaker met de auto deed. En dat was echt niet uit luiheid.

Nu racen de jongens en ik vrolijk achter elkaar aan. Elk op onze eigen wielen, of er staat er eentje gezellig bij mij voorop.

Toch vond ik de eerste keer brengen met m’n loopfiets best een dingetje. Maar aangezien ik toch die drempel wilde nemen, bedacht ik me dat ik dat dan met volle snelheid ging doen. Figuurlijk, want we lopen op de stoep. Maar soms ook letterlijk, als ik geen tegenliggers bespeur en een tunneltje in mijn vizier heb. Maar hoe dan ook kies ik voor volledig in het zicht.

En toen die eerste hobbel was genomen werd het dingetje steeds minder een dingetje. En nu is het helemaal geen dingetje meer. 99 van de 100 keer dan.

Wat hier ook heel erg bij helpt zijn die heerlijke, oprechte en onbevooroordeelde opmerkingen die ik heel vaak van kinderen krijg. En er is één gesprek waar ik vaak nog met een grote glimlach aan terug denk:

Lief nieuwsgierig meisje: ‘Wat is dat voor fiets?’
Ik: ‘Een loopfiets.’
Lief nieuwsgierig meisje: Waarvoor heb je die?’
Ik: ‘Omdat ik niet zo makkelijk loop.’
Lief klein meisje: ‘O, ik had vroeger ook een loopfiets, maar ik kan nu al zonder zijwieltjes fietsen!’

Heerlijk!

En jij? Zijn er obstakels voor jou geweest waar je een drempel bij hebt gevoeld? En wat leverde het je op om die hobbel toch te nemen?

4 gedachten over “Het schoolplein

  1. Als men iets niet kent dan reageren ze soms wat vreemd.
    De meeste reacties zijn positief, vragen om uitleg en waar en wanneer de Alinker gebruikt wordt.
    De leukste reacties komen van kinderen omdat zij niet de beperkingen zien maar een leuke loopfiets.

    Dankzij de Alinker kan ik met Brigitte nu samen wandelen en hardlopen.
    Ook gaan we steeds meer door het bos.

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op Diederik Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: