Overtuigingen

Ik vind hardlopen soms wel lastig. En dat ligt eigenlijk niet aan het fysieke aspect. Oké m’n spieren moeten soms best wel aan de bak, maar hoe gaaf is het dat ze het aankunnen!

Dat lastige stuk zit vooral in het mentale. Wat dit weekend best wel een gevecht was. ‘Ik heb niet zoveel zin, moet ik nu echt?’ ‘Ga ik dit volhouden?’ ‘Had je eigenlijk niet al veel verder moeten zijn?’ ‘Zie je het gemak waarmee al die andere rennen?’ ‘Wanneer mag ik weer rustig lopen?’ ‘Moet ik nu alweer versnellen?’. Al die gedachten voelden best wel even als een oorlog in m’n koppie.

Zoals ik ook in deze blog heb beschreven focus ik mij de laatste jaren meer op de weg dan op het doel. Ik wil graag 5 km aaneen kunnen hardlopen. Dat heb ik bedacht, daar heb ik een plan voor gemaakt, en die ik heb ingepland. Dat klinkt wellicht simpel, maar hoe vaak heb ik geen doelen gesteld zonder een plan in te plannen? Gelukkig stoot een ezel zich geen 93 keer aan dezelfde steen en word ik steeds beter in het inplannen van doelen.

Dus ik kan met een gerust hart mijn hardloopdoel loslaten. Ik ga erop vertrouwen dat mijn weg mij daarheen leidt.

En nu is daar dat mentale gevecht op die weg. Daar wil ik nu bij stil staan.

Nobody promised it would be easy, they just promised it would be worth it.

Tijdens die mentale oorlog in mijn hoofd dacht ik terug aan mijn fysiotraject wat ik vorige week had afgesloten. In november zei ik tegen mijn revalidatiearts dat ik op zoek was naar een therapeut die net zo enthousiast is als mij over mijn Alinker en die samen met mij wil kijken naar alle fantastische mogelijkheden die er weer voor me liggen. En zo’n traject was het!

We hebben onderzocht hoe ik met mijn Alinker kan spelen met een bal zodat ik lekker met de jongens kan ravotten. Trampoline gesprongen op eigen verzoek, gewoon omdat ik daar zo blij van word. Lekker overgooien met allerlei leuke ballen en gadgets. Ook wilde ik heel graag hardlopen dus had mijn fysio zijn collega fysio voor mij geregeld, omdat ze dat zelf veel doet en er verstand van heeft. Naar aanleiding hiervan hebben we mijn core-spieren onderzocht en kwam ik erachter dat deze nog heel goed trainbaar zijn.

Ik ben zo dankbaar voor dit mooie traject!

Toen ik tijdens het hardlopen dit weekend in mijn hoofd zoiets hoorde als ‘dit kan je helemaal niet’ schoot mijn gedachte gelukkig meteen naar de volgende herinnering:

Tijdens onze laatste sessie samen die ik had met de fysio, met wie ik ook heb hardgelopen, zei ik dat ik nog niks kon en van scratch af aan, aan het opbouwen ben. Ze keek me toen vol aandacht aan en naast dat ik hoorde dat dit niet klopte, voelde ik ook dat dit niet klopte. Het was een hardnekkige overtuiging die sprak, besef ik nu. Een overtuiging die door mijn fysiek allang al overstegen is. En volgens mij sta ik nu ook mentaal op dat punt.

Overtuigingen, ze kunnen hardnekkig zijn. Ze kunnen je lang onnodig klein houden. Heb jij wel is last van dat soort overtuigingen? Benieuwd naar jouw verhaal!

6 gedachten over “Overtuigingen

  1. Wat mooi omschreven! En dat constante tegen overtuigingen aanlopen en ermee aan de slag gaan is heel herkenbaar. Het is steeds een stukje van jezelf onder de loep nemen, ermee aan de slag gaan (niet makkelijk!) en dan de blijdschap erna als je iets bereikt hebt wat je dacht dat niet mogelijk was. Mooi en waardevol is dat!

    Geliked door 1 persoon

  2. Was weer een blog die je aan het denken zet. Bij mij kwam het beeld weer boven van mijn 2e Vierdaagse en de laatste 10 km ,die op bovennatuurlijke kracht en niet meer bewust van ,zijn volbracht toen
    Dingen zijn niet te vergelijken Maar dit blijft mij altijd bij ook als een mooie ervaring Je krijgt dan ook begrip voor oa sporters die het uiterste durven te vergen van zichzelf Zo moet jij je ook gevoeld hebben en wat is er dan mooier dan DE overwinning

    Geliked door 1 persoon

  3. Mop, heel mooi geschreven.

    Met stellige overtuigingen moet je oppassen. Ze maken je star en dat is geen goede eigenschap. Je moet altijd openstaan voor het nieuwe, het onverwachte, het bijzondere, een speciale ontmoeting, een mooi gesproken woord. Het leven verandert continu en zit vol verrassingen. Daarmee meegaan is vaak het verstandigst.

    Een voorbeeld is voor mij nu Rutte en niet Ploumen.

    Papa

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: