Skiën, maar dan anders

Elf jaar geleden stond ik op ski’s. Dit deed ik al vanaf mijn jeugd. Vanaf mijn zesde was de wintersport aanwezig. Ik had al vaker bovenaan de piste gestaan. En tot dan toe altijd prima naar beneden gekomen. Maar dat jaar klopte er iets niet. Ik stond bovenaan die berg, en ik wist niet goed hoe ik mijn benen aan moest sturen. De tocht naar beneden was dan ook niet fijn. En aangekomen in ons appartement ben ik gelijk naar bed gegaan. Ik dacht dat ik een griepje ofzo onder de leden had.

Inmiddels weet ik dat er een andere oorzaak is. En inmiddels heb ik hier ook vrede mee. Wat niet wil zeggen dat ik het altijd maar leuk vind. Of dat het altijd maar vredig voelt. Maar het helpt mij om dingen te aanvaarden zoals ze zijn. Zodat ik op een andere manier de wegen kan bewandelen. Ook al lijkt het soms eerst of ik alleen maar stil sta. In beweging komen kost tijd.

Het leven wordt voorwaarts geleefd maar achterwaarts begrepen.”
Søren Kierkegaard – Deense filosoof

Ik geloof niet dat alles gebeurt voor een reden, maar ik geloof wel dat je uit alles wat gebeurt een reden kunt halen. Zo kunnen nare gebeurtenissen betekenis krijgen. En voor mij is dat dat ik door mijn diagnose een hele rijke en diepe binnenwereld heb ontdekt. Een binnenwereld die mij helpt met mij staande houden in de buitenwereld. Een binnenwereld die mij helpt en uitnodigt om alles aan te gaan door het te laten zijn op een manier die voor mij goed voelt. Een binnenwereld die mij helpt om voorwaarts te gaan in de buitenwereld.

Nu, 11 jaar later ben ik weer op wintersport geweest. Een best bijzondere wintersport want onze knullen stonden voor het eerst op de latten.

Deze vakantie was voor mij wel even uit mijn comfortzone. In de afgelopen jaren heb ik thuis een veilige plek gecreëerd waar ik mij fijn en op mijn manier kan bewegen. Ook mijn omgeving thuis voelt voor mij goed bereikbaar. Maar hoe het weer op de berg zou voelen daar ging ik maar op één manier achterkomen. Door het te ervaren.

En nu ik dit schrijf ben ik deze ervaring aan gegaan. Deze ervaring vroeg mij kwetsbaarheid. Kwetsbaarheid van het niet weten maar het toch doen. Kwetsbaarheid van het loslaten. Kwetsbaarheid van het aangaan, ook al voelt het soms ongemakkelijk en zelfs soms naar. En het vroeg van mij vertrouwen. Vertrouwen in mezelf en vertrouwen in de ander.

Vantevoren dacht ik dat ik het prima vond om niet te skiën. Ik had ook een goed alternatief plan in mijn koffer gestopt om mij binnen te kunnen vermaken. Maar eenmaal daar kreeg ik weer behoorlijk de kriebels om zelf ook de piste af te gaan. En wat voelde ik mij dankbaar dat de plaatselijke skischool mij deze mogelijkheid bood. Zij hadden een soort skitaxi, waar ik alleen maar zittend op plaats hoefde te nemen, en waarop een hele lieve instructeur mij skiënd de piste af hielp. Zo kon ik samen met mijn mannen de piste af racen en het skigevoel weer voelen. Wat een gave beleving! Een beleving die mij gemotiveerd heeft om aangepaste skilessen in NL nemen om zo mijn mogelijkheden voor deze mooie sport te ontdekken.

Ik ga afsluiten met een link naar een liedje van Acda en de Munnik ‘vandaag ben ik gaan lopen’. Want elke reis begint met één eerste stap. En hoe je die neemt, dat doet er niet toe. Lopend, rennend, rollend, kruipend, vliegend of eerst zittend op een bankje. Doe het op de manier hoe jij in beweging wilt komen.

Loop je mee?

6 gedachten over “Skiën, maar dan anders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: