Anders dan anders en toch gewoon

Soms loop ik wel is op handen en voeten. De eerste keer dat ik dat deed was een paar jaar geleden op yoga-vakantie. Er was een dansoefening die ik graag mee wilde doen. Als ik dit alleen op mijn voeten zou doen, was ik bezig met het in balans blijven, in plaats van met de muziek. Dus besloot ik om ook mijn handen erbij te betrekken, om me helemaal over te kunnen geven aan het dansen.

Ik loop niet veel op handen en voeten. Meestal is de extra inspanning die het lopen me op twee benen kost goed te doen. En bovendien ben ik tijdens het lopen vaak vergezeld door mijn Alinker. Die er voor zorgt dat ik me niet met balans hoef bezig te houden.

Maar als de situatie er om vraagt, heb ik geen probleem meer om mij op handen en voeten voortbewegen. Ik moest hiervoor wel een drempel over.

Lang heb ik gedacht dat je je als mens op een bepaalde manier hoort voort te bewegen. Maar gaandeweg besefte ik dat ik mij beperkte door zo te denken. Ik heb nu eenmaal te maken met een lijf wat zich anders voortbeweegt. Dus ga ik liever op zoek naar mogelijkheden om te kunnen doen wat ik wil doen, ongeacht hoe dit eruit ziet.

Laatst zag ik de film ‘Wonder’ op Netflix. Een prachtige film over een jongen die voor het eerst naar school gaat, na eerst thuisonderwijs te hebben gekregen van zijn moeder. Deze situatie was ontstaan omdat hij geboren is met een genafwijking, waardoor zijn gezicht er anders dan anders uit ziet.

Wat deze film voor mij zo bijzonder maakte, was dat je het verhaal zag vanuit verschillende gezichtspunten. Je zag dat iedereen met struggles te maken heeft. Niet alleen degene die er zichtbaar anders uit zien.

En zo is het volgens mij ook in de echte wereld. Situaties kunnen verschillen, maar gevoelens zijn herkenbaar.

Door de wereld aan te gaan op mijn manier, ben ik gaan beseffen dat iedereen het op zijn/haar eigen manier doet. En ook dat het kan beperken om op mijn manier naar andermans situatie te kijken.

Ik sluit dit keer af met de laatste woorden van de hoofdpersoon uit de film. Woorden die mij raakte.

‘Maar misschien is dat het juist, misschien is het zo dat ik niet zo gewoon ben. En als je echt weet wat anderen denken, dan is misschien wel niemand gewoon. Wees vriendelijk voor elkaar. Iedereen voert zijn strijd. Zichtbaar of onzichtbaar. Wil je echt zien wie iemand is? Dan hoef je alleen maar te kijken – zonder oordeel’

Wat vind jij van deze woorden?

4 gedachten over “Anders dan anders en toch gewoon

  1. Weer vanuit je hart geschreven Nuri! En geweldig dat je je eigen manieren vindt en je niets aantrekt wat anderen ervan vinden. En wat het citaat aan het eind betreft:
    als eens iedereen zo zou leven en denken, wat zouden we dan een veel fijnere wereld hebben!
    Go on lieve sterke Nuri ♥️

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: